AUTOBIKE ❤
Grandmom's funeral
ไดอารี่หน้านี้อัพเรื่องเครียดนิดนึงนะ *
ที่หายไปนาน
เพราะไปงานศพย่าที่อุดรมา.
ขาดเรียนไปแค่วันเดียว เพราะนั่งรถทัวร์กลับมาก่อน !
ย่าเสียตั้งแต่วันที่ 26 มิถุนายน ตอนตีห้านิด ๆ .
พ่อโทมาบอกแต่เช้า ฟังแล้วใจหายอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่พอเกิดขึ้นจริงๆ ก็อึ้งกันไปเลยทีเดียว T^T"
พ่อมารับเรากับแม่ที่บ้านวันนั้นเลย
ดูอะไร ๆ มันจะโกหาหล ฉุกเฉินวุ่นวายไปหมด
ทุกคนต่างไร้ซึ่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
พ่อเองก็รีบขับรถไปอุดร ฯ อย่างรวดเร็วจนโดนตำรวจจับ 2 รอบ !
ไปถึงตอนเย็น ไม่ทันรดน้ำศพย่า .
แต่เห็นงานศพย่าแล้ว รู้สึกดีขึ้นนิดนึง
ลุงป้าน้าอาจัดได้สมเกียรติจริง ๆ :)
มาถึงก็ถ่ายรูปพ่อกับแม่หน้าโรงศพย่าเลย !
จัดงานแค่ 3 วัน
แบบว่าระยะเวลาสั้นมาก
เห็นพ่อบอกว่าด้วยเหตุผลหลายประการ
ทุกคนต่างต้องทำงาน เราก็เป็นอันว่าเข้าใจ .
ฟังพระสวดมนต์กันถ้วนหน้า รวมถึงย่าเราก็นอนฟังอยู่ด้วย ;p
คนมาเยอะทุกวัน
ญาติ ๆ เราส่วนใหญ่ทำงานรับราชการไง ?
แบบว่าทุกคนต่างมีแขกเป็นของตัวเอง งานศพดูแออัดไปเลยทีเดียว .
วันสุดท้ายนี่แบบเศร้ามาก .
ย่าจะไม่เหลือแม้แต่ร่างกายแล้ว
เพราะจะมีพิธีฌาปนกิจศพตอนประมาณ 4 โมงเย็น T T'
ผู้มาร่วมงานกำลังต่อแถวหยิบดอกไม้จันทน์ขึ้นไปวางหน้าศพย่า .
ค่อย ๆ ทยอยขึ้นบันไดไปวางดอกไม้ :)
แจกของชำร่วย หนังสือที่พิมพ์ถึงประวัติย่า และ หนังสือสวดมนต์ธรรมะต่าง ๆ
พ่อแม่เรา และ ญาติ ๆ ก็ยืนรอขอบคุณแขกที่มางานตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ !
(พ่อใส่สูทหล่อเชียวแฮะ ^^')
เวียนรอบเมรุ 3 รอบ ก่อนเผา ., เราได้จับสายสินจูงศพย่าด้วยนะ !
พอเผาแล้ว ที่วัดบอกว่าเก้าโมงวันรุ่งขึ้นให้มาเก็บกระดูก .
ทุกคนก็มาสแตนบายรอกันแต่เช้าเลย *
กระดูกย่าเรา :)
พี่สัปเหร่อจัดให้เป็นรูปร่างคนด้วย พี่เค้าเก่งมาก รู้ว่ากระดูกส่วนไหนเป็นส่วนไหน .
พ่อกับแม่รดน้ำอบใส่กระดูกย่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนไปลอยอังคารที่หนองคาย (บ้านเกิดย่า)
เรากับน้อง ๆ ก็ได้รดน้ำกระดูกย่าเหมือนกันจ้า :D
ลืมบอกไป !
น้องเราบวชหน้าไฟให้ย่าด้วยนะ จูงศพย่าขึ้นสวรรค์ !
แล้วก็เสร็จพิธีที่วัด
ไปทำบุญต่อกันที่บ้านย่า .
ลอยอังคาร นิมนต์พระมาสวดตอนเย็น.
เป็นอันเสร็จพิธี
ป.ล.
- ตอนเห็นหน้าย่าครั้งสุดท้ายก่อนเผานี่แบบว่าร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่อง T T*
- เราผูกพันกับย่ามาก ย่าอยู่ที่บ้านเราหลายปี เห็นเราอยู่กับเราตั้งแต่เด็ก ๆ
- คิดถึงย่าอ้ะ รองเท้าแตะย่ายังอยู่ที่บ้านเราเลย ตอนนี้เอามาใส่ที่หออีกตังหาก 555.
- พ่อกับแม่เก็บได้ฟันของย่า เห็นว่าจะเอามาใส่กรอบเก็บไว้ที่บ้าน
ย่าเรามีความสุขแล้ว คนที่มีชีวิตอย่างพวกเราก็ต้องดิ้นรนกันต่อ ..
ป.ล. 2
ที่อัพไดค่อนข้างละเอียด .
เพราะอยากเก็บความทรงจำเป็นตัวหนังสือ เผื่อวันไหนอยากเปิดมันขึ้นมาอ่านเวลาคิดถึงย่า !
มันอาจจะน่าเบื่อไปซักหน่อยนะ *
ใครใคร่คอมเม้น ก็คอมเม้น ใครใคร่ไม่อ่านก็ไม่ต้องคอมเม้นก็ได้จ้ะ ไม่ว่ากัน :))
ไดอารี่หน้าต่อไป :
ศึกวันชิงธงคณะศึกษาฯ ศิลปากร แล้วจะเอาความมันส์มาฝากก ;p
คิดถึงย่าจัง